Het avontuur dat Voltius heet
Ik had vooraf de nodige voorstudie gedaan en kwam tot de conclusie dat voor onze vrijstaande jaren-70-woning met bijgebouw een warmtepomp met R290 als koudemiddel een must is. De woning wordt verwarmd met radiatoren en een warmtepomp met R290 levert ook bij temperaturen onder nul voldoende capaciteit. Bovendien kan deze een cv-aanvoertemperatuur van 70 Ă 75 graden realiseren.
Voltius heeft een dergelijke warmtepomp in het programma van TC Swiss, wat Zwitserse degelijkheid suggereert. In werkelijkheid betreft het echter een Chinese Haier-warmtepomp met een andere sticker.
De vertegenwoordiger van Voltius had het al snel bekeken: een warmtepomp van 12 kW zou ruim voldoende zijn en de cv-ketel zou zelfs volledig overbodig worden. Deze man beschikt over een bijzondere gave. In mijn HBO-tijd Installatietechniek was ik toch al snel twee dagen bezig met een transmissieberekening. Ik durfde dit daarom niet blind te vertrouwen en besloot te kiezen voor een warmtepomp van 12 kW, hybride aangesloten op mijn bestaande cv-ketel.
De prijs van Voltius was reëel en het bedrijf had bovendien uitsluitend positieve recensies op internet. Ik besloot Voltius daarom opdracht te verstrekken.
Op de montagedag, halverwege de ochtend in juli, verschenen twee keurige monteurs. Al snel merkte ik echter dat dit meer het niveau “handige doe-het-zelvers” was dan dat van gecertificeerde koel- en elektromonteurs. De werkzaamheden duurden dan ook geen één, maar twee dagen. Twee keer moest ik daadwerkelijk ingrijpen. Het leidingwerk naar het buffervat zat scheef (“het zit toch in de kast” was het argument). De tweede keer betrof het de elektrische voeding, die niet op een vrije fase was aangesloten. De monteur paste dit netjes aan, maar begreep niet waar ik het precies over had.
In de dagen erna ontdekte ik de volgende gebreken:
De wartels van de werkschakelaar waren niet aangedraaid.
Er liep geen enkele kabel naar de cv-ketel (hoe krijgt deze dan een signaal?).
Het expansievat zat achter afsluiters die dicht stonden.
Diezelfde avond kreeg ik al een reactie op mijn bericht. Ik hoefde me geen zorgen te maken, want de cv-ketel was toch niet nodig. Voor de werkschakelaar zou iemand langskomen. Toen er na een maand nog steeds niemand was geweest, heb ik zelf de wartels maar aangedraaid.
Na de zomervakantie ging de warmtepomp in storing. Op zoek naar het telefoonnummer van Voltius kwam ik op hun Instagram-pagina terecht. Tot mijn verbazing zag ik daar foto’s van onze installatie met de tekst: “Deze warmtepomp van 8 kW is aangesloten middels een slimme regeling op de cv-ketel.”
Enigszins verontwaardigd nam ik contact op met de directie van Voltius. Ik had immers een warmtepomp van 12 kW gekocht en de cv-ketel was helemaal niet aangesloten. De directie nam haar verantwoordelijkheid: de warmtepomp werd vervangen door het juiste type en de cv-ketel werd alsnog aangesloten.
Inmiddels werd het buiten kouder en kon de warmtepomp echt aan het werk. Daarbij merkte ik dat de unit flink condenseerde. Op zich een normaal proces, maar hier hoort een condensafvoer bij. Omdat mijn vertrouwen in Voltius inmiddels was verdwenen, heb ik deze zelf aangelegd.
Toen de warmtepomp echt ging draaien, sloeg ongeveer zes keer per dag de automaat in de meterkast eruit. Al snel ontdekte ik dat er een automaat van 20 A met B-karakteristiek was geplaatst. Dit had een C-karakteristiek moeten zijn. Potjandorie — dit leerde ik vroeger al op de LTS!
Tijdens deze vervanging schrok ik: de elektrische voedingskabel bleek een 1 mm²-kabel te zijn. Dit kan en mag absoluut niet. Dit moet minimaal 2,5 mm² zijn, maar eigenlijk 4 mm² om aan de NEN-normen te voldoen.
De dag na deze ontdekking stroomde het water van de trap af. De monteur had het rode dopje van de automatische ontluchter niet goed dichtgedraaid.
Als de warmtepomp op vollast draait, kan ik mijn auto niet meer met 11 kW laden. Iets waar je rekening mee moet houden. Als Voltius een driefasen-warmtepomp hadden geadviseerd, was dit probleem kleiner geweest.